Joyce Bloem


Joyce Bloem (Heerlen, 12 januari 1951- Tuil, 22 mei 2017 ) was een veelzijdig artiest die onder andere bekend stond als landschapskunstenaar, beeldhouwer, graficus, schilder en dichter. Het leven was voor haar een werk van kunst: Het predicaat dat menig vriend, leerling en collega haar toedichtten was dat van levenskunstenaar.

Haar oeuvre beslaat zowel schilder- en beeldhouwkunst, als poëzie, media en architecturale installaties in de openbare ruimte. Deze nodigen mensen uit om door fysieke inspanning mee te gaan in de verhalen die zij wil vertellen, van lokale geschiedenissen, zoals De Verhalen van Neerijnen (1993, bij het dorp Neerijnen aan de waal) en al dan niet persoonlijke mythologieën (House of Spirits in Delft WAD 2008), tot verhalen over het koloniale verleden en de impact hiervan, zoals Sawah Belanda (2006, Parc Sacre Coeur in Arnhem). Dit omvangrijke landschapsmonument  maakte ze samen met haar zus Marion Bloem – eveneens kunstenaar en schrijver. Het neemt je mee langs verhalen van Indische Nederlanders. Culturele identiteit, migratie, maar ook dans en mystiek, vormen belangrijke thema’s in haar oeuvre.

Een ander in het oog springende project van Joyce is het Bevrijdingsdagfestival ‘Een Beeld van Oranje Linten’, dat sinds 2014 duizenden toeschouwers naar de Waal weet te lokken. Zij was de initiator en bedenker van dit evenement dat op vijf mei op verschillende plekken langs de waal werd gevierd.

Joyce studeerde van 1971 tot 1974 aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg en was hier later als docent verbonden. (van 1986 tot 2003). Ook was zij gastdocent aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Haar werk is onder andere tentoongesteld in Stedelijk Museum Schiedam en Grand Palais in Parijs.