E

Emma toont in haar performance een stervende vrouw, nadat zij op beestachtige wijze is verkracht. De jonge vrouw ligt bewegingloos, – de lentezon schijnt door de takken – dichterbij zien we door over elkaar gekruiste twijgen heen haar gezicht, vlak en doorzichtig. Ogenschijnlijk voelt ze de pijn niet meer want misschien is ze al dood. Alles is hier vanzelfsprekend. Uitgestrekt voor ons kijken we naar een slachtoffer van een verschrikkelijk vergrijp, maar hier ontbreekt iets voel ik. Plotseling begint het te sneeuwen, een zeldzame lentebui. Aan haar wimpers blijven enkele sneeuwvlokken hangen. De toevoeging van de neer dwarrelende sneeuw maakt mijn gevoel voor pijnlijke schoonheid compleet en brengt mij in vervoering. Dit is de tijd die zijn spoor in mijn beeld achterlaat. Emma weet dat. Ogen die worden gesloten gaan nooit meer open.

Wie kijken toe? Een donkere man met een groot formaat professionele camera nadert de dode vrouw in de modderige gesmolten sneeuwplas. Een derde man in een vieze spijkerbroek pakt met koude handen een minicameraatje uit zijn warme broekzak en maakt een foto van de man met de grote camera. Die is gekleed in een keurig zwart kostuum. De tweede man, die zat geknield dichtbij de vrouw, is even daarvoor weggelopen. Zijn laarzen laten diepe sporen na in de sneeuw.

om mijn naam in blauw in de wolken
te schrijven, heb ik zwart/ blauwe

vlekken eerst rood gemaakt
van binnen was de vloeistof

bijna zwart, we zien het grote

tweelinggebouw opgaan
in rook / water vloeit vanuit de blauwe schelp

in de hemel

de vlinder schildert haar vorm

terug/ mooier dan
een sterrenhemel

Op de achtergrond klinkt een warme vrouwenstem. Een jonge vrouw vertelt in chronologische volgorde wat er gebeurt met het menselijk lichaam als de dood intreedt. Op gepaste afstand speelt de donkere man, de eerste met bakkebaarden in zwart kostuum improvisaties op zijn – in een trompet veranderende – professionele camera. Dit lijkt gewoon te zijn. Heb ik goed gekeken? De ingehouden geluiden die hij uit zijn trompet perst worden gelardeerd met andere geluidseffecten die uit luidsprekers komen. Er wordt geschoten. We horen het geluid van kraaien, het getik bij het afdraaien van een stomme film op het achterdoek, een pistool dat steeds opnieuw geladen wordt. De derde man steekt daarbij zijn handen hoog in de lucht.
Boven in de ruimte staan vier dansers in aanslag. Ze liggen en luisteren naar een snerpend geluid, het ‘Kra Kra’ van de kraai op geluidsband in duet met een echte schreeuw van de kraai in de gouden kooi en zij voelen onder hun voetzolen een perkamenten vloer bewegen. Wat is hier niet aan de hand? Wat is Emma vergeten? Is de vrijheid van het individu in gevaar, staat daarvoor de zwarte vogel centraal? Fluistert de stem van een dichter die ik niet kan horen. In de grote kooi speelt de kraai met een meterslange paars lint waarop in rode letters staat: “ MY MOVES HAVE WINGS”

I miss you

why are you gone?

Uit: Bloemen Branden, Joyce Bloem, episode 4. Vertel wat je ziet.
november 2013

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
RSS
Facebook